۱۸ و ۱۹مهر امسال کرمانشاه میزبان استاد بزرگی بود استادی که همه هنرمندان هنرهای تجسمی به نوعی خود را شاگرد او می دانند.
استاد هانیبال الخاص متولد 1309 کرمانشاه فوق لیسانس هنرهای تجسمی از دانشگاه شیکاگو اولین کسی است که اولین گالری هنری(گیل گمش) را در ایران تاسیس کرد . علاوه بر نقاشی داستانویسی فعالیتهای سیاسی ترجمه بیش از 150 غزل از حافظ به آشوری مقاله نویسی (در روزنامه کیهان از سال 58)... از سوابق فرهنگی اش است. احمد وکیلی هادی ضیالدینی و دیگر شاگردان برجسته اش از او به استادی نیکی سادگی یاد کردند. استاد ضیالدینی گفت بهترین استادها در ایران حتما شاگرد استاد الخاص بوده اند و اینکه الخاص هیچگاه در مقابل هیچ مقام و سمتی تعظیم نکرده است...
و اما خود استاد خودش را اینطور معرفی کرد: من با تفکر شعر قول جادو...سوگند خورده م که به کودکیم برگردم و سعی کردم از بچه ها یاد بگیرم.تا حالا هم با سعی و تلاش به 7 سالگی رسیدم اما می خوام برسم به 5 سالگی. او در جمع همشهریانش گفت: من می خواهم شما به من قول بدید که به بچه هاتون کاغذ بدین رنگ و قلم بدین که نقاشی کنن بعد اونها رو جمع کنین و تا روز ازدواجش نگه دارین و به عنوان هدیه به بچه هاتون بدین. او نقاشی را اولین هدیه ای می داند که در درون انسان از همان بچگی نهاده شده . بچه ها در کودکی بدون معلم می کشند و زیبا هم می کشند کاری که آدم بزرگها بدون استاد نمی تونن انجام بدن.
ادبیاتی که ما به بچه می دهیم خون بهای ادبیات آینده که هیچ خون بهای ادم های
آینده است . شاملو
براستی ادبیات چیست؟
بورخس داستان نویس مشهور آرژانتینی می گوید: خود
ادبیات بی هیچ اثباتی دلیل بر سود مندی اش است
او پرسش فایده ادبیات چیست را ابلهانه شمرده و در
پاسخ می گوید: هیچ کس نمی پرسد فایده آواز قناری و غروب زیبا چیست.
اما فارغ از دیدگاه حسی بورخس از زاویه عقل می توان
به فایده ادبیات پرداخت
ادبیات فرایندی تفریحی و بی ارزش نیست بلکه ادبیات
وسیله ای است برای رشد شخصیتی انسان.
در جامعه امروز ما حتی تحصیلکرده ها از تاثیرات بسیار
کلی و بی بدیل ادبیات بی اطلاع هستند دکترها و دانشجویان و مهندسان... زیادی هستند که وارد شدن به حوزه داستان و شعر را نوعی
سرگرمی و تفنن می دانند و نه یک رسالت فرهنگی اجتماعی.
شخصیت های داستان ها ی اثرهای ادبی دنیای دیگری را
جز دنیای خودمان به ما معرفی می کنند چرا که زاویه دید هر شخصی به زندگی و دنیا با کسان دیگر
فرق دارد.
کنشها و عکس العمل های اشخاص یک داستان در مقابل
حوادث و روزگار دنیایی از تجربه و گوناگونی زندگیها را به نمایش می گذارند که به احتمال
زیاد فقط در ادبیات نقش می شود.
