به راستی که انسان تنهاست با اینکه خیابانهای شلوغ و ترافیکهای سنگینی داریم اما تنهائیم...

با اینکه هر روز جنازه های هم دیگر را با سروصدای زیادی خاک میکنیم اما...

با اینکه با هم زندگی می کنیم اما ...

تا اینکه به دنیای پر سر و صدایی برای فرار از تنهائی پناه می بریم که همه چیز در آن با نعره و دادخواهی وحشتناکی فریاد می زند اما باز هم نمی شنویم و نمی شنوند و دوباره تنهائیم 

تی.اس.الیوت میگه:

(( آدمیانی تهی

آدمیانی باد کرده ایم

که به هم تکیه داده ایم

با کله هایی همه لبریز کاه، دریغا دریغ

که جهان این گونه به پایان می رسد

نه به بانگ انفجاری، به صدای نحیف بادی.))

 تا اینکه

در همین هنگام بود که دانشمندان اتمی، بی هیچ ناله ای، صدایی رعد آسا را تدارک دیدند تا از سکوت و تنهائی رنج نبریم!!!!

                                                                                                عکس از معین شافعی