اورهان پاموک و بند وبستهای سیاسی!!!
اورهان پاموک ۵۴ ساله در استانبول به دنیا آمد. محاکمه وی توجه ناظران غربی را بر انگیخت و تردیدهایی درباره آزادی بیان در ترکیه به وجود اورد.
پاموک به این دلیل محاکمه شده بود که در فوریه سال ۲۰۰۵ به بک روزنامه سوئیسی گفته بود دولت ترکیه مایل نیست با دو پرده نمایش دردناک در تاریخ معاصر ترکیه روبرو شود: کشتار جمعی ارامنه طی جنگ جهانی اول که به ادعای ترکیه نسل کشی نبوده و دیگری چریکهای مبارزی که در جنوب شرقی کرد نشین ترکیه با دولت می ستیزند.
پاموک گفته بود: سی هزار کرد و یک میلیون ارمنی در این سرزمین کشته شده اندو هیچ کس جرئت حرف زدن دریاره آنها را ندارد.
ادبیات داستانی تنها نشریه تخصصی داستانی در ایران می نویسد:
علوم سلطنتی سوئد پس از بحث و جلهای فراوان در پشت درهای بسته جایزه نوبل ادبیات امسال را به نویسنده ترک ـ کرد، اورهان پاموک داد.او در یک رقابت پایاپای با ( آدونیس) شاعر مشهور عرب( که به خاطر طرفداری از لزوم ایجاد رابطه اعراب با اسرائیل، از اتحادیه نویسندگان عرب اخراج شده است)این جایزه را تصاحب کرد.
صرف نظر از بند و بستهای پشت صحنه و شائبه های سیاسی موجود به دنبال اهدای چنین جوایزی، بالاخره بعد از نجیب محفوظ مصری ( مدافع سلمان رشدی) این جایزه برای دومین با به یک نویسنده اسما مسلمان ( از نخستین مخالفان فتوای قتل سلمان رشدی)اعطا شد.
محمد رضا سرشار سردبیر این نشریه میگوید: دریافت جایزه نوبل دلیل سیاسی دارد .
و اما اینکه چرا ایرانیان نوبل نبردند:
سرشار می گوید:من فکر می کنم هئیت داوران آکادمی نوبل دنبال نویسندگانی با سیاستهای هماهنگ خودشان می خواهند و اینکه خود فروخته به غرب و اهداف استکباری باشد همچون محفوظ و پاموک که از سلمان رشدی حمایت میکنند و علنا جلوی جمهوری اسلامی می ایستند و غلام حلقه به گوش غرب باشند.
اما بسیاری از نویسنده ها و منتقدین و شعرای ایرانی ازجمله جمال میرصادقی،علی باباچاهی... ترجمه بد، عدم توان چاپ یک اثر توسط نویسنده، ترجمه نشدن آثار ایرانی به زبانهای اروپایی، نداشتن قدمت داستان در ایران، جای خالی ادبیات مدرن، فقر درونمایه.... را علت عدم دریافت نوبل می دانند.
ویژگی کتابهای پاموک اغتشاش یا فقدان هویت ناشی از کشمکش میان ارزشهای سنتی و غربی است. منتقدین اورهان را یک داستانسرای پسامدرن می دانند که رمانهایش انباشته از تصاویر، تشبیهات، استعاره ها و گفتگوهای دوپهلو هستند.
وی در سال ۱۹۹۸ عنوان هنرمنددولتی را از سوی دولت ترکیه رد کرد و گفت که اگر این عنوان را بپذیرد دیگر نمی تواند به چهره مردمی که برای آنها می نویسد نگاه کند.
